Bir an için ne kadar da özlediğini anlıyorsun. Uzaktan gördüğünde delicesine sarılmak geliyor içinden ve gözlerine dalıp gidiyorsun yaptıklarınızı belki de yapacaklarınızı düşünüyorsun sonra her şey param parça. Yaşadıklarınız önemli tabi ki ama yapılan yanlışlıklar... Unutamamak belki içinde defalarca öleceğini bile bile gitmesine izin vermek işte son nokta da ağzımıza tıkılıyor cümleler ve konuşacak çok şey varken susup kalıyorsun belki ona belki de kendine eziyet ediyorsun kafanın içinde her türlü düşünceyle tıkılıp kalıyorsun.Ama ne gidebiliyorsun nede kalabiliyorsun araf böyle bir şey sanırım.