Kafanın içinde başlar sıkıntı. Gecelerin uykusuz gündüzlerin yorgun ve baş ağrısıyla geçer.Anlam da veremez kimse .Dışarıdan ne mükemmel bir insansındır. Kimseye bağlanmamak kimseyi sevmek kimseyle dost olmak istemezsin ve yine anlam veremezler neden yalnız olmayı sevdiğini.Kader çelişkili bir kavram.Biz kendi yönümüz doğrultusunda gideriz ve tercihlerimizin bizi nereye götüreceğini de bilemeyiz.Genel olarak tabi en kötü yolu ve yanlış insanları seçeriz .Kendimizi doğru bildiğimiz ama en çıkılmaz yollara sevk ederiz.Yani biz böyle söyleriz .Tanrı kavramına da inanmayız belki ama seçtiğimiz yanlışlarda bir şeyler varlığını hissettirir.Aslında kendimizdir yanlış olan .Hayatta hep bir şeyi unuturuz herkes kendisi için yaşar.Biz o yolu seçmeseydik kötü şeyler de olmayacaktı aslında .Bazende tek tesellimiz başka bir yolu yoktu demek olur.Hep bir yol vardır aslında .İlk önce kendinden bir şeyleri sonra çevrenden bir şeyleri ve sonrasında benliğinde ki her şeyi kaybetmeye başladığın anda kendini bulursun bir bakmışsın eski sen diye bir şey yokmuş aslında sen bencilsin masumiyetin yok ve kendini düşünüyorsun başkalarına bir şeyler katan sen artık başkalarından bir şeyler söker olmuşsun.Sanki senin kopardıkların gidenlerin yerini dolduracakmış gibi . Sonrasında düşünmeye başlarsın ben ne yaptım kendimi eski beni nasıl toplayacağım diye toparlayamazsın giden geri gelmez hesabı ...Öyle maskeler takarsın ki yüzüne herkese farklı oyunlar oynarsın kendine yaşattıklarının hıncını başkasından çıkartırsın.Artık sadece sen varsın dır.Eğer başkasını hayatına alırsan da tanrı adaletini gösterir aslında ben buradayım onlar yok sadece sen ve ben varız ve ben her seferinde seni sınarım . Bir süre isyan edersin ama sonradan yinede inandığın tek şey göremediğin bir varlık olur.Sonra yine düşünmeye devam edersin yine uyuyamazsın dostun sevgilin sırdaşın kendin olursun.